ویسمن دانشمند آلمانی بود که با نظریه ی لامارک ( استفاده یا استفاده نکردن اندام ها ) مخالف بود و عقیده داشت که این صفات که از طریق محیط در فرد ایجاد می شوند در افراد نسلهای بعد ظاهر نمی شوند.

لامارک کورشدن موشهای کور و ضعف بینایی آن ها را به دلیل زندگی در تاریکی زیر زمین میدانست و عقیده داشت که به مرور زمان و در چندین نسل موشهای کور بینایی خود را از دست داده اند .

ویسمن برای رد کردن نظریه ی لامارک آزمایشی را طرح کرد . او دسته ای موش بیچاره را در قفس نگهداری کرد و دم همه ی آنها را برید و گذاشت تا زاد و ولد کنند و هربار که بچه موشی به دنیا می آمد دمش را سریع قطع می کرد و این کار را تا ۲۲ نسل روی موشها انجام داد و ثابت کرد که  موشهای به دنیا آمده دمهایی به اندازه ی طبیعی دارند و هیچ موشی بدون دم متولد نشده است.

بنابراین ویسمن اعلام کرد که صفات اکتسابی( بوجود آمده براثر شرایط محیط) هیچ گاه ارثی نمی شوند .

جالب است بدانید که اوبرای اثبات حرفش ۱۵۹۲ موش بیچاره را از داشتن دم محروم کرد!